Kryzys zdrowia psychicznego wśród polskich dzieci to problem, który w ostatnich latach staje się coraz bardziej widoczny. Pod koniec kwietnia tego roku udostępniono wyniki raportu stworzonego przez Radę Dzieci i Młodzieży RP „Zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży”. Ma to być początek ogólnopolskiej kampanii w którą zaangażował się sam minister Przemysław Czarnek.
W Polsce dzieci i młodzież często odczuwają osamotnienie i nie dostrzegają własnej wartości, a jak wynika z badania, co drugi uczeń w wieku od 10 do 19 lat ma skrajnie niską samoocenę i negatywne postrzeganie siebie. W odpowiedzi na konkretne pytania w badaniu, dzieci wyrażały takie przekonania jak: „nic nie znaczę”, „nie dam sobie rady”, „dla nikogo nie jestem ważny”. To niepokojące, że tak wiele dzieci ma tak niskie poczucie własnej wartości. Bardzo często jest to związane z tzw. “chorobą pokoleniową” – uważa się, że to wszechobecny dostęp do technologii i globalizacja narażają dzieci i młodzież na gorsze samopoczucie. Jednakże nie można zignorować faktu, że wcześniej o zdrowiu psychicznym praktycznie w ogólne w przestrzeni społecznej się nie rozmawiało. Tak naprawdę pierwsze poważne kampanie szerzące świadomość o tym, jak dbać o swoją psychikę, powstały na początku tego wieku.
Wyniki raportu pokazują, że pomoc psychologiczna i psychiatryczna dla młodzieży jest niezwykle potrzebna. A sama sytuacja w Polsce nie jest najciekawsza. W marcu tego roku kraj obiegła informacja, że Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie posiada długi wynoszące nawet 100 mln zł i “ratuje” się ze swojej beznadziejnej sytuacji, zapożyczając się w parabankach. Nie da się więc ukryć, że w Polsce podstawowe ośrodki pomocy same mają poważne problemy, a stygmatyzacja kryzysu zdrowia psychicznego nadal w naszym kraju jest wszechobecna.
Sama kampania, jak można przeczytać na stronie rządowej, ma zwiększyć ilość specjalistów w placówkach wychowawczych oraz przeznaczyć większą część budżetu na pomoc psychologiczną dla dzieci i młodzieży. Dalsze etapy nie są sprecyzowane. Jednakże nasuwa się pytanie, czy bez gruntownej zmiany postrzegania w Polsce problemów natury psychicznej, złamania tabu z tym związane, samo zatrudnienie większej ilości psychologów wystarczy? Jedno jest pewne – sytuacja kryzysu zdrowia psychicznego wśród młodych Polaków wymaga radykalnej reorganizacji w placówkach zdrowotnych oraz samym społeczeństwie.